Schaamte

Opgesloten dwaal ik
in een ijle glazen wand,
een tweede veilig lichaam
dat het dier in mij verlamt.

Tobbend drupt mijn ik omlaag
en dreigt me te verstikken
in dreigend vragend zweet,
dat aan mijn hoofd blijft wrikken.

Angstig en verstramd
leef ik in mijn glazen vriend,
veilig en doorzichtig,
de wereld buiten mij ontziend.

De ander botst op minzaamheid,
een muur van koele warmte.
Hij kijkt doorheen de glazen wand
maar ontziet de schaamte.

('90)

|||||