Afbotsen

Niet meer zagen we elkaar terug.
Als zelfs het toeval zijn worp niet meer deed.
Ik kijk zelfs niet terug op wat we overleefden.
Ik verlang zelfs niet naar wat kan komen.

Ook al lig ik te ontdooien, hier, en wandelend van hot naar her -
wij blijven onszelf te buiten schieten, ontlopen elkaar als bevroren.
Zien we elkaar terug: we zouden enkel glimlachen,
en niet veel zeggen, zelfs niet onwennig blijken, maar ook niet hartelijk.

Steeds weer, alsof we gisteren ontploften en alle ruis verstoorden, bij alweer een ander mens.

(30.11.98)

|||||