Balkonliefde (2)

Laat ik jou niet ontmoedigen.
Laat ik jou niet ontgoochelen.
Laat ik niet doen alsof je jong bent, en vertederend,
niet opgewassen tegen het geweld dat ik verteken.

Laat ik jou niet versieren - doen alsof je niet bestaat,
als vrouw, als toekomst, als onmogelijkheid.
Laat ik mezelf eraan herinneren hoe verstandig ik toen was,
hoe gelukkig ik toen was, hoe ik geleerd had te vertrouwen.

Als het mogelijk was, zou ik jou geven, nu:
alles wat ik weet, alles wat ik wist, alles wat je geluk zou staven.
Als ik kon, maar ik kan het, en ik doe het, maar je ziet het niet.
Mijn stille ogen, en ik glunder.  Mijn stille ogen, en ik schater.

(24.11.98)

|||||