Balkonliefde (4)

Het zicht ontbreekt mij, jouw verhaal ken ik niet.
Je bent de tolk van een ander lot, de tol van een andere koord.
Ik kan vermoeden wat je niet vertelt, verzinnen wat je nooit zal weten.

Je zal mij ontsnappen, ontvluchten en niet ontzien.
Zoals ik jou niet kan ontslaan, uit mijn verbeelding,
uit het geheugen van god, uit de wereld van alledag.

Denken mag ik, en vrijen ook, maar eerder nog wil ik erkennen
dat je niet bent wie je denkt te zijn, dat je hals de zwaan benadert,
maar zonder vleugels, in pas gemaaid riet.

Eerder nog zal ik erkennen dat je vleugels uit hun penning schieten,
dat je vliegt waar een ander valt.  Jou doen erkennen
dat je zwanger bent, van het mannelijk blauw en ogend, vrouw.

(24.11.98)

|||||