Biecht

Mensen heb ik veracht, vrouwen heb ik gehaat.
Mezelf heb ik bedreigd, tot in de dood beangstigd.

In de bittere leugen ben ik gestorven,
met woorden als enig houvast, met logica als blauwdruk.

Mijn leven heb ik niet geleid, maar verzonnen,
in zijn duisterste kanten, in zijn hoogste vorm van niet meer begrijpbaar.

Ik heb mezelf ontzegd aan alles wat mij deelde.
Ik heb mezelf begraven in de hoogste nood.

Verscholen in de domste face, bedreven in verholen wraak.
Mijn geluk was niet meer dan een aderlating.

(30.11.98)

|||||