Even wenen

Even wenen,
even lekker wenen.

Hoe ik mezelf opsluit,
en pogingen doe,
en vooruitga.

Hoe ik iedereen ontvlucht,
en iedereen benader,
op de vlucht.

Even wenen,
het gaat zo weer over.

Over denken, en voelen,
en verdwijnen in het denken,
verloren in gevoelens.

Even wenen,
dat gaat zo voorbij.

Wat begon als spel, werd ernst.
Wie niet lijdt, heeft niets begrepen, dacht ik.
En ik studeerde op het lijden - het lijden bestudeerde mij.

Even wenen,
het wenen gaat zo voorbij.

(09.12.98)

|||||