Focus

Ogen zijn een gebeurtenis.

Als zij de spiegel van mezelf zijn,
ben ik niet ten volle mezelf.

Wat gebeurde toen ik bijziend werd, blijft oninzichtelijk.

Het geweld van de zich onthoudende hand,
de schrik van een bijziende moeder:
even onvergetelijk als onherinnerbaar.

En nog meer tot beeld versteend:
de glans van mijn ogen toen ik stout was.
(De droefheid van mijn eerste schooldag.)
(De spot van het lelijkste montuur.)

En de drang tot verschuilen -
was mijn geest een huis,
mijn bril een levend venster?

Ogen zijn een geschiedenis.

En ik rust niet, voor zij zich voltrekt.
Niet in de blindheid, maar in de glans van hun ontketening.

Het ware laf, de ogen van de ziel, van hun zenuwen te scheiden.

(23.11.98, 2.25u.)

|||||