Omslag

O jawel, en daar gaan we weer.
Was ik eens jouw grote droom, dan ben ik nu jouw grootste speld.

Nu ik ben wie je niet langer kan verbeelden, moet ik zijn wie je niet langer kan verdragen.
In jouw haat moet ik verdrogen tot mijn loutere gebreken.

Begreep je mij, toen ik zei: “Dit is geen liefde”- begrijp je mij, als ik zeg: “De liefde zal dit overleven”?
Was vroeger de kleinste gril heilig, nu is de kleinste wil aanstootgevend.

Waren vroeger mijn gebreken vitriool in jouw vuur,
nu zijn het nagels in de balken van jouw haat.

Toen ik zei, vroeger: “Je geeft mij geen ruimte”, eis ik nu die ruimte op.
Toen ik zei, vroeger: “Je kaak schuift vooruit uit rancune”- moet ik nu haar plaats niet voelen?

Wie jouw huis ooit betrok, is jouw loutere pion.
Wie jouw huis betrad, heeft het geweten:  in de angst, in de greep van jouw tentakels.

Kleine meisje van toen:
ik wens jou de volharding van je dapperheid.

(09.12.98)

|||||