Onder mannen

Zal ik jou opzoeken?
Mezelf niet meer bevragen -
vergeten. Jou opzoeken en
vertellen - vergeven -
dat ik jou altijd gehaat heb.

Dat wat nu gebeurt ontroerend is,
en te groot voor mijn begrip.
Dat ik huil, maar van geluk.
Dat ik jou verwijt mij te hebben verweten
dat niet ik jouw geluk was

maar iets dat jou brak.
Altijd brak en niet vergat,
steeds herhaald en verstikt,
in de goorste leugens gesmoord.
Zoals toen je zei: “Ik hou van jou”.

Zal ik jou vertellen wat ik nu beleef?
Zal ik praten of vergeten
dat je mij bedroog,
verheffend en vernederend,
met hetzelfde gemak vertederend en ergerlijk?

Zal ik jou verhalen op wat ik nu verzin,
wat ik nu terugvind, wat jij nooit vond?
Zal je het vinden of zal je jaloers zijn, opnieuw?
Om wat je hebt maar niet herkent.
Om wat je ziet maar niet wilt weten.

Zal ik? Of zal ik gewoon doen,
levend in van de leugen het verlengde:
dat we elkaar naar het leven staan
en elkaar niet verdragen,
en enkel zwijgend elkaar als gelijke beogen?

(06.12.98)

|||||