Over de bedrieglijkheid van de waarneming

Toen ik gek was, eindelijk goed gek was, toen dachten de mensen - vurig en ijverig als steeds - dat ik nog steeds (let wel, nog steeds) heel normaal was.

Toen ik er over praatte, er eindelijk over dierf praten (over de vragen, over dat gek zijn, daarover niet meer zwijgend praatte), toen begonnen ze zich - misschien ( in elk geval zwijgend ) - af te vragen of ik gek was, misschien, of ik het zou worden.

Toen ik zicht kreeg op genezing (voor zover genezing mogelijk is, voor zover gezondheid geen toestand is, die alleen maar bestaat) - terwijl ik genas dus, heel langzaam (en voor de normen veel te traag), toen gingen ze mij plots (en heel openlijk) voor gek houden (meden ze mij, en ik hen).

De mensen lopen wel heel traag achter.
(Zoals ik op de tijd.)

De mensen zullen zichzelf wel herkennen - helaas, veel te laat.
(Zoals ik in mezelf, helaas, ver op mijn tijd vooruit.)

Maar eerst zullen ze klagen.
(Zoals ik. Toen ik hen bekloeg.)

Tussen normose en psychose heerst betrekkelijk weinig druk.

(06.12.98)

|||||