Uitholling

Vroeger schreef ik, en las ik,
en ik wist niet wat,
en ik schreef, en ik las,
en ik had nooit tijd, en geen doel
(of het was onuitgesproken, slechts voor ingewijden vanzelfsprekend).

En nu - nu schrijf ik, lees ik, nog meer,
maar ook meer tijd - schrijven en lezen,
maar met het grootste gemak,
het grootste genoegen,
met de grootste zorg.

Altijd al was ik aan de taal verknocht -
waarom stierf ze dan uit?
Wat heeft zich gewroken, en waarom -
ik wreekte mij, en de taal,
en de taal stierf uit, waarom?

Heb ik mij gewroken?
Waarom was wat mij dierbaar was
het voorwerp van mijn diepste spot?
Waarom heb ik mezelf tot in het begrip ontledigd,
tot in het denken alleen, tot in de loutere vorm ?

Van welke liefde is eenzaamheid het legioen?

(09.12.98)

|||||