Verklaring

Alsof de liefde geen metafoor is.  
Voor alles wat de liefde belichaamt.  

Alsof de liefde alleen maar een probleem is.
Persoonlijk en, veel te zwaar beladen.

Alsof de liefde niet van de wereld is.
En van vele werelden de verzameling.

(Van Grieken, van Romeinen.  Van sagen, van legenden.  
Van oorlogen, continenten, culturen.

Van verschillende talen, beschavingen.
Van elke wereld die niet de mijne is.)

Zoals wanneer ik vraag: “Hou je van mij”?,
dan vraag ik:  “Heb je Arabische vriendinnen?”;

“Ken je koning Arthur?”;
“Zullen we Chinees leren?”;

“Genesis ken ik, en iets van de Apocalyps - maar wat ertussen ligt?”;
“Heeft je moeder haar mannen vergeven?”;

“Ben je gelukkig, ook als je niet in mijn armen ligt?”;
“Ben je gelukkig als de liefde een klein, persoonlijk, probleem, wordt?”.

Zoals de laatste ongeschreven zin in de bibliotheek van het DNA:
“Nu je mij ontluisterd hebt, rest jou dit:  mens te worden, en niet naar je eigen maat.”

(20.12.98)

|||||