Verzinsel

Vergeefs vierden wij de liefde, tussen vertwijfelde regels door.
Vergeefs betraden wij de ruimte waarin niets meer kon gebeuren.

Ook het medelijden was een afgrond waarin ik des te dieper aarzelde.
Ook toen ik jou betastte - mijn vingers werden nat van hulpeloosheid.

Zoals je mij omgaf met kleine, onvolgroeide kreten,
met wimpels van onschuld die de onmacht verteerden.

Zoals ik jou omgaf met de kaft van mijn verhalen,
vertrappeld in het beven van steeds dezelfde gordels.

Rond mij heb je de koord gespannen van steeds dezelfde afkeer, steeds dezelfde afgod.
Hoe je brandde van verlangen, en stikte in ontreddering.

Nee, het was geen sprookje, het was al lang zelfs geen idylle.
We verlieten elkaar als zelfs midden in het bos, de bomen gingen lopen.

Jouw poepje was de wezel in mijn hand.

(10.12.98)

|||||