Zonder reactie

Ach, geen teken, geen brief, geen lach.
Jouw liefde rust uit in het geheim.
En ik rust uit, van het geheim nog niet bekomen:
dat we elkaar konden vinden, toevallig,
en elkaar konden spreken.

Dat we elkaar konden uitstaan, toevallig,
en elkaar weer vergaten.
Ach, en ik vergeet jou te schrijven,
en wacht - wat verwacht ik?
Niets - wat ik verwacht?

Wat ik verlang?  Niets,
van jou - wat ik verwacht?
Dat we worden wie we zijn.
Zelfs de grens van het heelal bestaat,
bij de gratie van verwijding - verdwijnt.

Als geluk bijkomstig is, is ongeluk geen noodzaak.

(14.12.98)

|||||