Dame Poëzie en Heer Theater

De afstand tot mijn pen is de aanloop tot geluk.
Er schuilt liefde in aandacht. En trots
in het verzamelen van stille signalen.
Die ik verduister, soms met woorden benader.

Maar taal is bedrog. En een wankel houvast:
voor ontbrekend geluk. Ontbrekend gevoel, ontbrekende lust.
Een code om gebrek te aanvaarden. Een behoefte
om alles wat bestaat door leegte te vervangen.

Vreemd toch, die dichters die de leegte vieren.
Vreemd toch, die idee die taal verbindt aan bestaan.
Voor zover ik schrijf, besta ik niet. Ben ik de vogel
van mijn kooi. Verlang ik naar de hoogvlucht van een scène.

(01.05.05)

|||||