De kunst van het afstoten

Het overkomt mij nochtans dagelijks.
Ik sta op, en schiet in mijn kleren.

Mijn haar staat overeind.
En mijn jas heeft opvallend weinig knopen.

Mijn knoken zijn dikker dan mijn spieren,
en mijn gedachten vliegen over de straten.

Alsof ik steden uitvind.  En zelfs vrouwen vind ik uit.
Misschien zijn ze opwindend, of interessant,

of willen ze kennismaken. Met een andere man.
Maar het gebeurt, dan toch, plots.

Een manier van kijken.  Een keel die hapert.
Een sloom gebaar, of een glimlach.

Het overkomt mij nu zelfs jaarlijks.
En elke seconde snokt de angst aan mijn heupen

(01.03.05)