De tweede ronde

Mezelf uit de kast halen - letterlijk. Ik dacht dat dat kon.
Eénmaal tot leven komen. En dan sterven - figuurlijk.
Maar ik bleef.  In de kast, waar ik lag opgeborgen.
Mijn kast als een blinde vitrine. Voor woorden,
toegevouwen, koud - ik dacht dat ik mezelf kon wegsmijten.
Alles wat ik voelde/verzon - ideeën, herinneringen, twijfels...

Die baldadige kruistocht. Tegen de bunkers
van een uitgemolken oorlog. Mijn eigen, kleine oorlog.
Die ik begroef. In de loopgracht van een plank,
in een kazerne van tapijt. Gelegerd in woorden
die niemand las: ik kom te voorschijn. Ik leer
te leven: met de woorden die ik zelf ontgon.

(10.01.05)

|||||