Gijzeling

Terwijl ze weifelt en weent.
Terwijl ze werkt en vergeet.

Ze wil mij zien, ze wil mij niet zien.
Ze wil alleen zijn, ze wil samen zijn.

Ze wil praten - niet schrijven, zeker niet.
Ze krijgt niets gezegd, en wat ze schrijft, verloochent ze.

Ze verandert, en even blijft ze dezelfde,
en even later, geldt niet meer wie ze was.

En dus zwijgt ze.  Of praat ze.
Maar alles blijft hetzelfde.

En hetzelfde is:  verwarring.
Hetzelfde is:  lief zijn.

Hetzelfde is:  altijd dezelfde vraag.
“Waarom willen wat ik niet wil?”

En al die tijd, sta ik voor schut.
In de schaduw van haar heilig paaltje.

(10.12.04)