Goed gezegd

Het verlangen naar ultieme poëzie.
En dat zou zijn:  een beweging,
gedachteloos gevat, in een verlammend beeld.

Woorden die hun taal vergeten (verwijzen, bevelen, verleiden).
Woordloos het patroon van een bast van een boom,
Woordloos de vlucht van een vogel, woordloos het rood van de zon.

Of de bloedende glans van een lip.
Woorden die niets meer zeggen of betekenen,
maar de dingen zijn zoals ze stralen - de dingen uitstralen,

zijn door beweging. De beweging voltrekken, in taal -
vieren:  het gebod van de schittering, het ongenaakbare,
volkomen gratis.  Zijn als mens.

(26.04.05)

|||||