Nachtmerrie

Als ze rechtveert, slapend, hijgend
en rusteloos, gehuldigd in adem.

En ook al ontkent ze: het dreigbare,
de marteling, het verzoek van een verleden tijd.

Ook al verbergt ze: de kermis
van haar vagevuur, de tol van haar demonen.

En ook al raast ze: angstaanjagend, stil
en gehurkt, in de beving van haar aangeleerde zwijgen.

Dan ben ik wakker, en getuige. Doordrongen,
van de wijsheid van haar lichaam, van het visvoer van de tijd.

Dan bespeur ik:  de golfslag van haar neus,
de veerkracht van haar borst, de wilde galop van elke wervel in haar rug.

Geef mij dan:  de volmacht van een streling, en ik ben gerust, voldaan,
volmaakt de drempel van haar aanstuivende slaap.

(09.01.05)