Napalm

Want de grootste pijn kent amper woorden.
Waar ik mezelf heb verlaten, en nu in angst leef:
voor de schim die ik geworden ben,
het gevaar dat mij van binnen uit bedreigt.

Het gevaar dat ik daadwerkelijk besta.
Het gevaar dat ik komaf maak met een stand van zaken.
De bloedeloze vrede, het lafhartig compromis.
In en uit, voor de angst van alleen.

De pijn van stralend genot, de vloek van dansende vreugde:
daarin ontploffen, daarin terechtstaan:
als de veldslag die ik ben, de onvolprezen haat.
Voor al wie mij bepotelde, ontzenuwde, verbloemde.

Wonen als een hond. Spreken als een plat ventiel.
Als de aarde een broekzak is, hoef ik niet te vluchten.
Kan ik spreken, kan ik duimen, voor een plechtig gebaar,
een gelukkige wuiving.  Een deftige handpalm - geopend.

In zeeën sluipt de pijn als een verloren continent.

(29.05.05)