Net niet

Laat mij de woorden die komen.
Geen verhoor, geen verhaal.
En voorbij de verbasterde rasters van kennis.

Altijd doorheen het slapen,
het woordloos staren, het geluidloos gillen:
de woorden die zoeken naar ampere waarheid.

Eén eerlijke ademgolf, één bevriend gevoel:
het verlangen naar vanzelfsprekendheid,
en vanzelfsprekend zijn.

Het verlangen om alle taal te vergeten.
Het verlangen om alle wanhoop te hekelen.
Beelden, en beelden van vruchtbaarheid.  En tomeloosheid.

Daarnaar verlangen.  Zonder droom.
En dat verlangen uitseinen.  Zonder hoop.
Met heldere, welbespraakte woorden.  Zonder pijn.

(04.12.04)