Normaal

Mezelf voor de geest halen, is zo goed als:
terugkijken op niets, niemand, worden -
stilte.   Ik was zelf een geest, en als geest:
niet meer dan opluchting, een bundel
bevlieging, een bussel brandbaarheid.
Ik zocht vergeefs naar een lichaam.
Maar als ik zoek, voor zover ik zoek,
ben ik genieting, en als genieting verketterd.
Als man, en als schreeuw.   Verketterd als traan,
en verketterd als vraag.   Bemoederd als windei,
bevaderd als bambi.   Ik was een hele kerel.
Maar ook al werd ik niemand:   niemand
redde mijn leven.  (Verdacht.)  (Subject.)

(07.12.04)

|||||