Ootmoed

Liefste, mijn wanhoop,
en alles wat aan jou voorafging.

Begrijp dat ik jou mezelf niet wil aandoen.
Begrijp dat jij die korrel zand was die een parel werd.

Die eerste euforische dagen, die ik optelde,
en inplakte, aan de rand van mijn afwezigheid.

Wil begrijpen dat ik - soms - liever niet besta.
Wil begrijpen dat ik - soms - mijn leven overlaat,

aan wildvreemden, die het gretig en bronstig bepotelen.
Zoals jij, toen, met je zotte opstoten van paardrift.

Maar je dromen zijn te groot voor mij.
Ik, dagelijkse slaaf van niets meer.  Meester,

van het banale zwerk tussen deur en bed.
Vergeef mij, dat ik niet meer leef voor morgen,

maar nu, en voor grootse dingen,
in heel eenvoudige woorden.

Zoals:  'jij', 'hier'. En 'naast mij',
'aan tafel'. Of 'onder mij'.

(21.02.05)