Ouders

Het is altijd missen en gissen.
Zoeken naar motieven die verdwijnen.
Op hun gezichten, waar de ouderdom verschijnt.

Maar aan mijn wieg kenden ze taal noch genade.
Slechts zoetheid, of straf, door non-proliferatie:
van blikken, van nijpende behoeften, van herkenning.

Tussen tederheid en terreur:
altijd op de richels van het oordeel,
het leven verdoezelend, de dood verduisterend.

Wel, hij is gelukkig: de dood. Zoveel slagkracht
had hij niet verwacht. Het is alsof ik - toen reeds -
was verknocht, aan hun ouderdom. Die nu pas zijn gezicht toont.

(22.12.04)

|||||