Perpetuum immobile

Of er reden is tot kalmte, of ik woeker:
altijd in de greep van warse geneugten:
verse borsten, volle lippen, vurige aarzen.
Altijd verslingerd aan vers, virtueel, vlees.

In de greep van een vrouw:  lucht zijn,
vogel voor kat en muis.  Oplosbaar zijn,
als oog, als mond. In een blik, in een muil.
Waarom liefde als aanval, als verdediging?

De tijd heeft mijn buik aan de kant gezet.
Mijn piemel groeit, als kolossaal ventiel.
De tijd is ontgroeid aan stromend gevoel:
in mijn botten, in mijn bekken - de bodem.

Welke tijd, als ik gegijzeld werd als kind?
Welke tijd, als ik geboekstaafd sta als man,
maar niet verschijn, niet bedank voor de waan
van ingebeeld, krampachtig genot - penismoord?

(21.02.05)

|||||