Pleidooi voor overspel

Misschien wordt het tijd dat je aftreedt.
Want ik, zal jou niet aan de kant zetten.
Misschien is het beter dat je gaat.
Want van mij mag je blijven, nog lang.

Maar ik neem geen patent op de leegte.
Ik zal jou niet verlossen - niet van nutteloosheid.
Hooguit beschermen, tegen meer en andere illusies.
Troosten - van jouw verdriet het oor en de stemvork.

Ik zal jou niet vergezellen - op zoek naar de ware,
de enige die bindt.   Ik zal jou verleiden, altijd opnieuw,
om die wrede man te vinden, in jezelf. Hem te trouwen,
elke dag. Hem te bedriegen, met alle mannen rond jou:

elke man een feest. Ik zal mij verheugen,
op de vrijheid die je zo herwint, en het geluk dat jou siert.
Hoe het dan verder moet:  dat zien we wel, later,
als de leegte geen bevolking is, maar een afgestroopte huid.

(27.02.05)(herwerkt op 22.06.10)

|||||