Poëzie

Waar gelijkt het op, dit leven, in woorden gekanteld en gekerkerd?
Waarom word ik verleid door taal, en gevoelens, en poëzie?
Welke wereld wil ik tonen?  Of stichten?  Waar behoor ik tot mezelf,
wanneer tot een gemeenschap?  Verkennend, en de grenzen van mezelf.
Kritieke momenten, van pijn en geluk. De flitsen van religie, of neurologie.
Dwarsdoorsnedes, van huid tot bot tot merg. Van landweg tot geiser
tot onverlicht magma. Van gen tot rommelkrediet, van nulpuntveld
tot clustergordel. Van wetenschap tot waanzin - alle mythen van vandaag -
ik vervloek en veracht ze, verwar en verbind ze - waarom?

In ontzag voor alles wat bestaat. In poëzie ben ik geen meester,
maar de flirt met alles wat te groot is, of te klein, of niet te vatten.
Het lichaam - het lichaam opeisen en opdoeken. Gemeenschap -
gemeenschap telen, en belagen. Waarom ben ik, als ik schrijf?
Als ik niet mezelf ben, en geen volk?  Maar wel torn, aan de grenzen
van dit leven, aan de imprint van het script. En tegelijk weerbarstig zijn,
de kloppende zenuw in alles, de blauwdruk van de schepping.
Op voet van oorlog met ingebeelde rede. Doordrongen van liefde.
Liefde, liefde. Dronken zijn, en nuchter dromen van geen geweld.

(21.02.05)(herwerkt op 22.06.10)

|||||