Regressie

Het zijn barre, moeilijke tijden. Nog altijd op zoek.
Op zoek naar de kloon van mezelf. Ik, ééncellige pantoffelheld.
Heldhaftig in de poging: om kutten te rijmen aan konten.

Mijn kont, aan de opstand van een piemel.
Mijn piemel, aan de akkoorden van vreemde, druipende wezens.
Kinderloos, bezitloos, gewichtloos. Het zijn vreemde tijden.

De nacht rijmt alleen nog op wacht.
De dag rijmt alleen nog op zag.
Soms lijkt herbeginnen bijna op de dood.

(27.05.05)

|||||