Wachten

De pijn moet nog even afgeklopt.
De weg naar de tijd wat aangestampt.
Ik heb ogen, en dat kan ik ook beseffen.
Mijn ogen uitwrijven, mijn borst een beetje openvijzen.
Mijn hart dat op weg is naar zijn bloedvaten -
het komt wel toe, en hopelijk op tijd.
Vreemd toch: geen keelpijn meer,
geen verkoudheden, geen verstopte luchtwegen.
En toch zit de ader gebeiteld, is het ruggemerg uitgedund.
Verheven tot visueel, denkend bastion.
Virtuele toren - van haat, en woede, en ellende.
De lont wordt aangerukt.  De ladders branden.
En of ik nog zal overblijven.
Of de liefde uit de as zal verrijzen.
En dan:  spreidt mijn woord als mest over de velden.

(06.12.04)

|||||