•

Deze kleine ramp die op mij afstormt,
en ik laat ze gebeuren.
Of ik jou kan toetakelen,
met mijnen overstelpt,
van kop tot teen gestapeld.
Of ik jou mijn wil kan toestaan,
die elk woord, elke letter,
elke zin en elk verband,
verplaatst naar de volgende haven.
En of ik dan daartussen, val,
een levensgroot probleem.
Tentakels, zeg ik, en ijskoude bezems
waarop dit ademend betasten plaatsgrijpt,
ijsbloemen en scheenbenen,
geschonden toverbloemen en nachtschade.
Ja, zeg ik, laat ik het gebeuren,
het gaat mij af.
Het gaat je goed.
En of ik zal bezwijken,
zal ondergaan of drijven…?
Want niet elke vernietiging overleeft zichzelf.
En ík, wil ze herhalen.
Want twee werelden drijven uit elkaar,
een, werelden, tegemoet.

Of hoe ik verlang, en verga,
dat ik jou niet zal breken,
jij mij zal verteren,
gelouterd, gezuiverd,
tot ik uitdoof
in de stilte die mij eigen was.
Spreek, zeg ik, spreek, en leer mij spreken,
want mijn taal, nee,
mijn taal heb ik nooit geleerd.

(07.10.96)

|||||