•

Goed, deze kleine verbeelding
het zij mij vergeven,
ze ontsnapte mij,
ze plooide mij toe, en genoot mij terug open -,
ik zet er een punt achter.
Geen woord dat mij aan jou herinnert,
geen blik en geen bekentenis.
Ik zag jou, en ik dacht,
“Ik hou van haar”,-
heb ik dan verkeerd gedacht?
Je was iemand anders, denk ik,
of het moet jouw stem geweest zijn,
een enkel gebaar, een manier van kijken.
Ik ben te kwetsbaar.
Ik heb niets te verliezen.
Ík, heb niets te verliezen.
Of het goed gaat met jou,
of ik werkelijk jouw aandacht kreeg,-
het kan mij niet meer schelen.
Soms, denk ik dan,
zou een misverstand beter kunnen aflopen.

(05.11.96)

|||||