•

Ik schaam mij, ik zal mij altijd schamen,
vergeef mij mijn verdriet, en vergeef het mij niet.
Ik weet niet waar het huist,
ik weet niet waar het stroomt,
ik weet niet wie mijn tranen in de vorm van een schaduw heeft opgesteld.
Lach ik, of ben ik gelukkig,
als ik denk dat jij mijn toekomst bent,
het lot dat mij ontbreekt?
Ik weet niet wie mij heeft onttoverd,
wie de macht van de verleiding uit mijn lichaam heeft ontzet.
Bespaar mij deze waanzin, die voorbij gaat aan je liefde.
Sluit hem op in je gedachten,
en laat mij hem betoveren,
als ik jou, tussen drie eeuwen door
verbindt met de cirkel van het dode geheim.
En als het niet bezworen is,
maar gedeeld in volle glorie,
laat mij dan niet wenen,
maar bezweer deze woekerende dood,
veranderd in het zweren van dit zinderend heelal,
de groeipijn van een waterval die lichamen verplettert.
Ik zal en ben niet de eerste
die tien jaar wacht op een levende taal.
Maar ik werk mezelf te pletter.

(15.10.96)

|||||