•

Ik wil jou zien, ik wil jou zien,
zelfs maar één keer, maar ik wil jou zien.
En je zal mij niet begrijpen.
Mijn hart dat zich vertakt in de spatels van mijn bloed.
Zeg niet dat ik jou niet bemin.
In de afstand die ons scheidt,
geniet ik van de macht die je bent.
Elke nacht zal ik dromen, van jou,
weten dat ik slaapwandel,
rillend, op de ogen van je bed.
Want daar put je mij uit,
boor je mijn verlangen aan.
Want daar ontloop ik mijn lot,
schuif ik dichter aan, bij de goden.
Of zijn ze jou te min,
verslaap jij je nacht met iconen?
Ik weet het niet, als ik aan jou denk,
of je een droom bent, of mijn diepste ik,
het zelf dat mij ontsnapt.
Een luchtspiegeling, een stripverhaal,
de grap van een verklede geest.
Of ik, als marionet, in jouw steenharde gebaren.
Met de stemmen van een skyscraper.
En duizend duistere kelders.

Ach, jouw greep is de stem van duizend continenten.
Jouw woord is de vloek van een leven vol gehijg.
En of de taal alleen jouw kreten kan beroeren.
Of ik meer leg in jouw schoot,
dan de prijs van een betaald verlof.
Of je mij je ogen schenkt,
en de banen van een sluitende kramp.

(15.10.96)

|||||