De piëta

Die zoon die ik nooit herkende.
Die zoon die ik nooit omhelsde.

Die zoon die mij vreemd werd,
en vreemder dan de pijn die ik voelde.

Die zoon die zweeg.  En mij aankeek,
zwijgend.  Die mij de stuipen op het lijf joeg.

Die zoon die altijd vroeg naar wat ik zelden wist,
die niets begreep van wat ik zelf verzon.

Die enkel wist wat niemand zinde,
die niet begreep wat hem bedreigde:

het gewone, het normale, het banale.  Ik.
Die zoon die zichzelf begroef.

En zichzelf begravend, zichzelf verrijkte:
met de golfslag van de longen om hem heen.

Met de cirkels van ellende in de kelen om hem heen.
Met de woede van het geven, in staten van vernieling.

Die zoon die zichzelf alleen liet leven,
om zichzelf te vernielen, te gijzelen.

“Want in mij leeft de wereld”, zei hij,
“en in mij groeien andere tijden”.

Die zoon, waarvan ik niets begreep.
Die zoon ligt in mijn armen..

Bleek.  En blind.  En dood.
Hij betekent niets voor mij.

Niemand wist wat hij betekende.
En ik huil:

hij is van mij.
Hij is eindelijk van mij.

(08.04.03)

|||||