Een verklaring

Ik mis jou.
Dat toegeven, dat zal wel dom zijn.
Ik huil om jou, ik ween, ik schreeuw om jou - dat zal wel zwak zijn.

Ik zie jou graag.
Maar dat is belachelijk, misschien, ondertussen.  Of onwaar.
Ik ben kwaad - ik ben niet kwaad, ik ben razend.

Niet op jou, op alles wat ik begrijp.
En alles wat je niet wil delen - ik haat jou.
Niet om welke reden dan ook, omdat ik kwetsbaar ben, en gekwetst.

In alles wat ik niet begrijp:  mijn gevoel.
Wat is de zin van woorden, als de helderste blik verontrust?
Als omhelzingen niet meer volstaan?

Mijn liefde zal in jou ontploffen, als granaten zonder slagpin, als buskruit zonder houder.
Vergeef me:  ik zal afwezig zijn, ik zal al jouw leed geleden hebben.
En alle woorden die je nu versmaadt, zullen schubben zijn, van de heerlijke vrouw die ik nu bemin.

(24.03.03)

|||||