Idolatrie

Het woord man wil mij niet bereiken.
Ook niet in haar ogen, onder haar handen.
Blijf ik geketend, aan het keurmerk ‘kind’,
de macht van angst, die mij werd opgedrongen.
Door grote mensen, die hun angst vergaten.

Volwassen blijf ik geketend:  aan de schaamstreek ‘kind’.
Die mij werd ingeprent:  met geweld,
met orakeltaal, die reëel contact verving.
Want een kind ben ik nooit geweest, toen al, design,
modieus ontwerp voor moderne dromen.

Kind zijn was kind blijven, in een huis dat kinderen uitsloot.
Kind zijn was kind worden, in armen die liefde verkondigden.
Zonder vraag of aanbod - hun vraag:
zij die geven, zelf nooit kregen, zij die krijgen -
er geen blijf mee weten.  Niet met wat ze hebben.

Niet met wie ze zijn - zij dwingen alles af.
Zij verzamelen zichzelf in de ogen van een kind.
Zij hemelen kinderen op, en verwennen ze,
met alles wat henzelf ontbrak.  Wat meest ontbrak:
de liefde.  Die nemen ze, in liefdesnaam.

En daardoor blijf ik geketend, aan de wensdroom ‘kind’.
Ik wou dat ik een kind was, dat zichzelf niet uitvond.
Dat ik kon groeien, in de armen van dierbare mensen.
Met of zonder liefde, maar niet geveinsd of onaanraakbaar.
Nu word ik man met de dood in mijn kielzog.

En deze man wil ik vermoorden.
Het kind dat ik was, wil ik vermoorden.
Het kind dat ik wil worden, alsnog, wil ik vermoorden.
Ik wil iedereen vermoorden die ik niet ben noch geweest ben.
Dat is normaal:  gewoon willen zijn wie je bent.

(10.08.03)

|||||