Orpheus wint

Kom nu, liefste, verdrink mij.  Trek die zak over mijn hoofd,
zoals afgesproken.  Verlos jou van mij, dat is hoogst nuttig,
ook voor mezelf.  Dat ik verlost ben van deze wereld, bedoel ik,
die niet op mij gewacht heeft, die niets inlost, van alles wat ik verwacht.

Wat ik verwacht, is nochtans weinig, liefste, heel weinig, en dat weet je.
Wat ik verwacht, is wat we gedaan hebben, en wat we gedaan hebben,
is heel eenvoudig.  We hebben geleefd, liefste, met niets, omzeggens niets,
niet eens elkaar.  We waren buiten onszelf, en we bevielen van de dingen,

van wie we nog niet waren.  En altijd als het moeilijk werd,
dan bleek die moeilijkheid bedrog.  Want wat we hadden, was eenvoudig,
heel eenvoudig, liefste, en dat weet je nog, wellicht.  Te eenvoudig,
want leven is niet meer gebruikelijk.  Alles bestaat, maar op bestelling.

Alles beweegt, maar uit vergelding.  Ik ben de wereld beu, liefste,
jou niet, dat weet je.  Ik ben de wereld beu.  Verlaat mij, verwerp mij,
en neem dit leven in je op.  Als blijk van dank.  Als hoogste vorm van geluk.
Laat mij in jou wonen.  En strooi mij uit.  Geef mij terug aan de loze wereld.

(24.03.03)

|||||