Podiumkunst

Zie hem daar staan.
Zonder pint, en zonder glimlach.

Onbereikbaar.
Want de sneeuw ligt als adders in zijn ogen.

Hij zal zich verontschuldigen.
Hij zal het pand verlaten.

Hij zal opnieuw aan de slag gaan,
met alles wat hij graag verzweeg.

Met de tong van het gesproken woord,
zal hij dankbaar zijn, en prevelen.

Tot later, tot ooit.
Tot de droge vlammen in mijn keel.

(06.04.03)

|||||