Rouw

Het stond nog in de frigo, maar helemaal achteraan,
en voor de boter, en de selder, en het restje soep.

Het zag er nochtans goed uit:  helemaal in topvorm -
letterlijk, zo gegoten - en beplakt met uiterst zorgvuldig gesprokkelde foto’s,

van frambozen, en braam- en jeneverbessen, en kersen.
Er was één verschil:  vandaag had onverbiddelijk en onherroepelijk,

met talrijke lengten voorsprong, de versheidsdatum ingehaald.
Het stond daar.  Helemaal alleen, achteraan:  het yoghurtpotje.

Volstrekt overbodig.  En toch zo mooi.  Zo inschikkelijk, zo verleidelijk,
maar onaantastbaar.  Rijp voor de vuilbak.  Smaakloos.

Het werd achteloos opgepakt.  Achteloos gedropt.
En de rand van de vuilzak huiverde wat na.

Die ene braambes.  Die heeft het meeste afgezien.
Die was nog heel.

(10.04.03)

|||||