•

Het zal wel mijn neurose zijn.
Ik bedoel:  het schuiloord van wat onbespreekbaar is.
Het zal wel niemand kunnen schelen.
En mij?  Mezelf?

Het zal wel weer een valkuil zijn:
voor gedachten die geen vorm krijgen.  Zinnen
die geen lucht krijgen, woorden zonder weerklank.
Tenslotte begrijp ik niets van mezelf.

En ik heb nog minder redenen om jou te begrijpen.
Het zal wel altijd hierbij blijven:  een innerlijk geweld,
met de schijn van een gesprek.  Alsof ik jou gekend heb.
Waarom wordt elk duel een tweespalt?  Elke ontroering dueel?