•

Het geheugen kent zijn maat, maar niet zonder getuige.
Muziek, is het eenzaamste gezelschap.
Maar wie ons heeft bekeken?  Ik weet het niet.
Wie ons is vergeten.  Wat ons heeft verstikt,

zonder verkenning van een nakende afstand.
Het heeft ons aan liefde ontbroken:  ook mijn pen
slaat op de maat van een cliché.  Met de poging te eindigen: 
in de wanhoop, in de lof van wat enkel zijn naam versprak.

Ja, de ‘liefde’ komt van ver:
in de liefde minst geboren, in de haat het meest ontzet.
De beklemming blijft, en de tijd staat stil:
het geheugen stokt als de zinnen staken.