Actief denken

Filosofie, als schuilkelder,
het duister grommen van mijn maag.
De opgewachte dood die niet vertrekt.
Die verder trekt, goedschiks, lachend kwaad.

Hier bestel ik mijn organen, mijn nooit gegund geluk.
Hier kantel ik mijn lot, mijn nooit geziene tranen.
Hoelang moet ik wachten, tot ik mijn nieuwe kleren draag,
mijn pas ontloken vel, mijn leergierige behuizing.

Ja, ik snuister tranen af, met niets ontziende lust.
Tevreden in mezelf gekeerd, op zoek naar mijn verleden.
Mijn duister graf, de stilte die mij opspoort,
die mij opjaagt, die mij bezweert met windstille verhalen.

Hoe kan ik breken met dit schijngevecht,
dit nooit voltooid verlaten, van mijn handen, van mijn ogen?
Hoelang moet ik wachten, op mijn toekomst, op mijn stem,
op de eer van mijn vermogen de schepper van mijn tijd te zijn?

Hier wacht ik, hier klopt de tijd, met tedere tikken,
mijn maagdelijk geweten aan.  Dat ontwaakt
met bitterzoete echo's, aan dat kinderlijk verleden.
Morgen ben ik beter, als ik ‘mens' ben, en ontwaakt.

(12.07.96)

|||||