Angst

Probeer die maar eens in woorden te vatten.
Probeer die maar eens door woorden te vervangen.

Het heeft lang geduurd voor hij een gedicht bereikte.
(Want alles moet getuigen - mijn geest en mijn lichaam, in weinig hedendaagse sporen gevat.)

Wat is het dan dat mij beweegt?  Dat mij verlamt?
(Want de nacht heeft geen vat op mij, de slaap kan mij niet vatten)

De nood doet pijn, en dreigt met verlies, nog meer verlies -
als dat geen straf is, geen banvloek van de goden.

(Die ook al zouden ze niet bestaan, nu toch des te meer aanwezig zijn.)
Het spoor van de dood ruikt naar vers geheugen.

Keer ik mijn vel te buiten (zoals het was, zoals het is, zoals het altijd
ver op afstand, nu verwoed tekeer gaat) of breekt mijn geest?

Wat achterblijft, is liefde - liefde voor mijn eigen dood.
Want ik heb mezelf gegeven.

En ook:  ik ben genomen, zonder dankwoord, zonder precedent.
En dan nog legt de tijd zijn vingers op mijn mond.

Waarom zijn alle nachten krom?
Waarom vervalt mijn sterfdatum, mijn menselijk gelaat?

(10.07.96)

|||||