In spanning

Hoelang valt dat dan vol te houden?
Eenzaamheid en zo, en poëzie?

Zo zonder taal belichaamd,
in een lichaam zonder zinnen,

opgetuigd met vakmanschap,
met zaad dat niet wil springen?

Want leven is de ergste dood.
En de dood heeft nu ook al een vals gebit.

Vreemd toch, die tijd die niet wil sterven,
die dood die niet wil komen.

(17.07.96)

|||||