Intiemer dan mezelf

Een eerste liefde is taai.  Het spoor van een toekomst
die niet vergeten wordt.  De stempel van een drachtig rund.
Met keizersnede afgevoerd.  Zonder assistentie.

Ik ben dood geboren.  In haar schoot,
die levend werd begraven.  Neem dit maar letterlijk:  
de scheur (het moment zelf), de weeën (ervoor), de plooien (erna).

“Ik was het mooiste kind op aarde”, zei ze,
als ik blauw en bleek geboren, naakt, in plastiek wit te blinken lag.
Mijn pampers werden duur besteld - de prijs werd niet zo gauw vergeten.

Vreemd toch, hoe liefde en geboorte, elkaar voortdurend kruisen.
De hand schudden, en doorlopen.  Huiverend, verward door onontgonnen stilte.
Verkleumd, door niet begrepen leegte.  Want enkel pijn leent zich tot taal.

En taal neemt diepe teugen, voor een verre sprong,
uit de buik van de moeder, in de armen van een dichter.
Ontroerend, mijn omhelzing, mijn bodemloos gevecht:

de taal houdt mij met pijn in leven.

(12.07.96)

|||||