Intolerantie

Zoveel genot had ik nooit verwacht.
Zoveel dagen had ik nodig, om het te geloven.
En die dagen werden jaren, en die jaren werden eeuwen - tot ik het genot vergat.  

En dus ruk ik verder:  verbeten, verwoed.
Genot dat geen mensen van doen heeft, pijn die zichzelf genoeg is.
Dus, ik vergat:  de walg, de wanhoop, de wroeging.

Want zonder vreugde, stokt het geheugen.
En wordt de strijdplaats van onterende vermoedens:
al voor ze ontwaakte, was de vreugde vergald.

Het genot was een schuilplaats, voor alles daarbuiten.

(12.07.96)

|||||