Onrustwakend

Verscheurd, tussen wonde en verband,
gespalkt, tussen inzicht en vergeten,
bega ik mijn geluk, mijn liefdeloze trouw.
Waarom staat of valt de wereld, met de grillen van één vrouw?

Mijn nachten zijn vergald, mijn dagen zijn gestolen.
Elke arbeid put mij uit, niets doen is een marteling.
Bodemloos bezwijk ik voor de onmacht die mij pijnigt,
het tandeloos gegesel, de onmiskende kwaal.

Hoe moet ik leven, mijn gedachten verzetten,
mijn tijd met tijd verdrijven?  Waar blijf ik staan,
loop ik verder, word ik wakker, huil ik verder?
Waar is de ster die mij liet voorgaan?

Ik bekwaam mij in beklagen, bezingen
en verdringen, ik sterf een niet vernoemde dood.
Ik zwerf als onvolprezen dichter in de kamer van mijn geest,
stoom mijn toekomst tegemoet met stuiterende spuitgaten.

Hoelang nog moet ik wachten,
mijn geluk ontberen, mijn hart bevriezen,
mijn liefde, met niets ontziende wraak ontzien?
Hoe kan ik mijn verdriet vergaren, de stilte bedroevend snel ontslaan?

(12.07.96)

|||||