Opvang

De wonden van de tijd zijn niet meer te vervelend.
Ze scheppen zich een tweede leven, in de sporen van dit schrijven.
In het zog van dit vergeten wordt de tijd opnieuw geboren.
De seizoenen kunnen denken aan de tijd die hen best past.

Geef mij adem, tijd.  Geen mij ruimte, toekomst,
Ik kan toch niet vergeten wie ik was?
Wie heeft zich tussen mijn tanden gewurmd,
wie heeft mijn stil verzet verraden?

Ik hou mezelf gevangen.  Benijp mijn tijd,
verneuk mijn longen, heel de tijd leef ik gespannen.
Heeft niets dan ooit mijn lust gestild?
Zijn al mijn dromen dood geweest, nog voor ze konden vliegen?

(12.07.96)

|||||