Retrospectief

Jij was dan toch
mijn eerste voorbarig geluk,
de eerste kreet die mijn stem benaderde.

Aan jou moet ik denken,
als ik bijna uitbrak in tranen,
zoals jij toen, toen ik lachte, en kreunde.

En jij zei dat ik van jou was, achteraf,
en ik weende, dan toch niet helemaal,
want was jij dan van mij, helemaal?

Ik weet nog dat ik aarzelde,
en bijna struikelde, over mijn bloed,
dat een hele grote kloof leek.

En jij had een rivier gespannen, een drijfnatte rivier,
die mijn wanden te buiten ging, een druipende valstrik,
die voor mijn ogen verdween, alsof ik hem zelf had opgelost.

En ik weet nog dat je zei: “Het is voorbij”, denk ik,
“Ik heb afscheid genomen”, maar je hebt nooit gezegd waarom,
en ik weet het nog niet zo goed, waarom.

En toen heb ik ook maar afstand genomen.
Maar ik weet niet goed waarom, nee, ik heb lang geaarzeld.
Misschien vond je dat leuk, dat ik aarzelde.

Het was maar een droom, een illusie, en die wou ik bewaren -
ik dacht dat dat kon:  op gezette tijden, de tijd verzetten, liefde
verruilen voor een nieuw begin, en dan aanstonds vergeten dat de tijd niet stilstaat.

Ik dacht dat dat kon - maar ik heb mij vergist.
Ben je nu gelukkig, zoals toen misschien, een heel klein beetje -
een voorschot op dat naderende einde, die gruwelijke climax die maar niet of zelden komt?

Het is toch ongehoord dat wij elkaar - zo jong - verdroegen,
en, waar de tijd heel traag begint, geleidelijk verjoegen.
Maar ik hou nog steeds van jou.  Ja, lach maar.

(16.07.96)

|||||